Op 29 september 2009 vond er bij het ministerie van Justitie weer een Café KB plaats, georganiseerd vanuit het programmabureau Een Kleiner en Beter Justitie. Het thema was deze keer: Flexibel werken: vogelvrij of (eindelijk) je vleugels uitslaan?" Tijdens het Café discussieerden meer dan zeventig collega's over drie stellingen. Er was tijd voor interviews met flexibele collega's én ontspannende muzikale intermezzo's.

Een lagerhuisdebat vormde dit Café KB. Dineke ten Hoorn Boer (DG Preventie, Jeugd en Sancties) en Ninke Lansink Rotgerink (Directeur P&O bij het ministerie van Verkeer & Waterstaat) waren de kritische juryleden en reikten na afloop een prijs uit aan de beste betoger van de middag.

Flexibele collega's

De discussie werd ingeleid door interviews met flexibele collega's Lydia Romme en Joël Andel die allebei een overstap maakte in hun loopbaan. ‘Het is mogelijk, je moet wel zelf het initiatief nemen', aldus Lydia. Lydia en Joël zijn niet de enige collega's die dergelijke stappen zetten.

Een terugkeergarantie is terug naar af'

De eerste stelling was: voor mijn flexibele overstap binnen Justitie wil ik boter bij de vis (meer betaald krijgen en een terugkeergarantie). De argumenten voor en tegen vlogen heen en weer en leidden tot een pittige discussie. ‘Flexibele mensen die hun nek willen uitsteken, moeten worden beloond', zei een voorstander. ‘Een terugkeergarantie is terug naar af', was de uitspraak van winnende betoger Jan Willem Dieter.

‘Flexibel zijn is in beweging blijven'

De tweede stelling was gebaseerd op de poll die meer dan een week op Justitieweb heeft gestaan en luidde: Flexibilisering begint bij het loslaten van het eigenaarschap van dossiers (onderwerpen) door medewerkers. Uit de poll bleek dat 24 procent van de stemmers vond dat juist medewerkers zich vasthouden aan hun plek en dossier. Dat gaat flexibilisering tegen. Dat vond ook het merendeel van de deelnemers. ‘Informatie móet uitgewisseld worden' en ‘Flexibel zijn is in beweging blijven' waren kreten die met applaus werden ontvangen.

'Regels zijn voor vlegels'

De laatste stelling: Eens per vier jaar een verplichte banenwissel voor iedereen , deed het meeste stof opwaaien. ‘Regels zijn voor vlegels', was de eerste mening over de stelling. Meer, pittige, reacties volgden. Een collega noemde de verplichting ‘dodelijk, want er blijft dan niemand meer over die iets over de inhoud weet'. Ook waren er collega's die de verplichte banenwisseling juist toejuichten. ‘Na vier jaar moet je jezelf ook eens achter de oren krabben' en ‘Justitie moet veel diverser worden, ik vind het schokkend dat sommige mensen al twintig jaar in dezelfde functie werken'.

Flexibiliteit is hot

De jury vond de discussie prikkelend. Flexibilisering is een ‘hot item'. Laurens Zwaan (projectleider Flexibilisering en schrijver van de weblog ‘Flexibilisering is onvermijdelijk') vond dat flexibiliteit een ‘state of mind' is. ‘Justitie is een degelijke en betrouwbare organisatie, het is lastig flexibiliteit daaraan te koppelen'. Ook Dineke ten Hoorn Boer was van mening dat flexibilisering móet, maar dat dit wel in balans moet gaan. ‘Flexibele mensen komen verder.'