Een eigen bedrijfspand met kantoor. Fantastisch. Sinds 1987 opereert deze taxiondernemer vanuit een voormalig garagebedrijf dat achter zijn villa is gesitueerd. De hefbruggen zijn allang weg en een grote antenne staat op het dak. In het inpandig kantoortje, dat met luxaflex hermetisch van het buitenlicht is afgesloten, loert de ondernemer, gezeten op een lederen directiestoel op twee computerschermen. Drie mobiele telefoons liggen op z'n bureau. Dit alles doet me denken aan International Rescue uit de Britse sciencefictionserie Thunderbirds   "Ik kan door het zonlicht niet goed op mijn scherm kijken", verontschuldigt hij. "Kijk, ik heb zeven medewerkers, zeven personenauto's, een rolstoelbus en een motor. Op het zakelijke vlak vervoeren we naast het gebruikelijke personenvervoer voor bedrijven en instellingen belangrijke en vertrouwelijke poststukken. Daar zijn we stipt in want ergens op tijd komen betekent op tijd vertrekken. We rijden altijd waar we nodig zijn." Het begrip ‘nodig zijn' is binnen dit bedrijf nog breder getrokken. "Ook voor het ziekenvervoer zijn we prima aangesloten", weet hij deze activiteiten te verpakken in een woordgrap. Tegelijk houdt hij dankzij het track en trace-software op het kleurenscherm de posities van zijn ambulante medewerkers in het oog. "Dit systeem is zo handig. Vanuit deze stoel kan ik dagelijks precies zien waar mijn medewerkers zich ophouden. Maar ook hoe hard ze rijden. Alle informatie sla ik automatisch een jaar op voor eventuele bewijsstukken. Weet je, laatst kwam hier een monteur een van mijn auto's halen voor een servicebeurt. Hij reed weg en ik kon via het computerscherm de jongeman precies volgen. De naald pakte 120 km/h waar de hermandad 50 km/h wenst. Ik belde de garagist op en legde uit wat er aan de hand was. ‘Vertel ik het hem of doe jij dat?' De garagist besloot in te gaan op mijn laatste voorstel." Zo vliegen hier in het duister de ondernemende dagen van een controlefreak voorbij. Big taxibrother is watching you. Always.