Het voetballandschap veranderde pas in 1965. Johan Cruijff maakt indruk met zijn twee doelpunten tegen DWS. Zijn stijl van voetballen bracht hem van lefgozer tot godenzoon. Na zijn voetballoopbaan koos hij, dankzij een geritseld diploma, voor het vak als trainer/coach. Plots wilde iedereen zich identificeren met zijn stijl van coachen. Hautain en afstandelijk. De volgelingen van toen zijn nog actief. Zo zie je in Mario Been veel Cruijffiaanse trekjes. Wanneer hij voor de camera een vraag verwerkt, maakt hij drukke oogbewegingen en beweegt hij z'n kaakspieren. Dankzij adviseurs en experts kan Cruijff nog steeds zijn onaantastbaar leiderschap vasthouden. Zo vertaalt Jaap de Groot de pennenvrucht van Cruijff in leesbare columns, zwoegt academicus Carole Thate door de gemeentelijke stroperigheid om schopveldjes voor Cruijff Foundation aan te leggen en neemt Rutger Koopmans zijn zaken waar. Maar goed ook. Want zonder hulp van buiten krijgen we van Cruijff een verkeerd beeld. Zoals het zwembad-incident met ‘nackte Mädchen' in het Hiltrup-Hotel enkele dagen voor de WK-finale in Münnchen, zoals Bild berichtte. Of neem zijn afscheidswedstrijd tegen Bayern München in ‘78. De Amsterdammers verloren met 8-0. Na de laatste treffer verliet de meester hevig teleurgesteld het veld. Een jaar later kwam hij berooid terug na een totaal mislukt zakelijk avontuur. En vraag oud-doelman Jan van Beveren maar eens hoe het toen was met de geldzucht en ijdelheid van de meester. Kortom, Cruijff is en blijft een simpele Betondorper die maar geen 65 kan worden. Onlangs waren zijn adviseurs weer aan het indommelen en ja hoor, daar is hij weer. Nu als hervormer. Op het bijna morsdode Ajax verdwaalde Cruijff in z'n eigen soap. Raad van Commissarissen eruit, bestuur weg, Blind een veeg uit de pan. Hij weet zelf niet wat hij heeft aangericht. Vroeger mochten mijn kinderen een teamsport uitkiezen. Goed voor de sociaal emotionele ontwikkeling. Ze hockeyen nog steeds. Totdat ik drukke oogbewegingen zie en opzwellende kaakspieren...